مردهای واقعی
یک
وقت هایی فکر میکنم مرد بودن چقدر می تواند غمگین باشد. هیچ کس از دنیای
مردانه نمی گوید. هیچ کس از حقوق مردان دفاع نمیکند. هیچ انجمنی با پسوند
«... مردان» خاص نمیشود. مرد ها نمادی مثل رنگ صورتی ندارند. این روزها همه
یک بلند گو دست گرفته اند و از حقوق و درد ها و دنیای زنان می گویند. در
حالی که حق و درد و دنیای هر زنی یکی از همین مرد ها است. یکی از همین مرد
هایی که دوستمان دارند. تاوقتی میخواهند حرف خاصی بزنند حول می شوند. حتی
همان مرد هایی که دوستمان داشتند ولی رفتند...
یکی
از همین مرد های همیشه خسته. از همین هایی که از 18 سالگی دویدن را شروع
میکنند. و مدام باید عقب باشند. مدام باید حرص رسیدن به چیزی را بخورند.
سربازی، کار، در آمد، تحصیل... همه از مرد ها همه توقعی دارند. باید تحصیل
کرده باشند. پولدار، خوشتیپ، قد بلند، خوش اخلاق، قوی... و خدا نکنه یکی از
اینها نباشند...
ما
هم برای خودمان خوشیم! مثلا از مردی که صبح تا شب دارد برای در آمد بیشتر
برای فراهم کردن یک زندگی خوب برای ما که عشقشان باشیم به قولی سگ دو می
زند، توقع داریم که شبش بیاید زیر پنجره مان ویالون بزند و از مردی که زیر
پنجره مان ویالون می زند توقع داریم که عضو ارشد هیات مدیره ی شرکت واردات
رادیاتور باشد. توقع داریم همزمان دوستمان داشته باشند، زندگی مان را تامین
کنند، صبور باشند و دلداریمان بدهند، خوب کار کنند و همیشه بوی خوب بدهند
و زود به زود سلمانی بروند و غذاهای بد مزه مارا با اشتیاق بخورند و با ما
مهمانی هایی که دوست داریم بیایند و هر کسی را که ما دوست داریم دوست
داشته باشند و دوست های دوران مجردیشان را فراموش کنند و نان استاپ توی جمع
قربان صدقه مان بروند و هیچ زن زیباتری را اصلا نبینند و حتی یک نخ هم
سیگار نکشند!
مرد
ها دنیای غمگین صبورانه ای دارند. بیایید قبول کنیم. مرد ها صبرشان از ما
بیشتر است. وقت هایی که داد میزنند وقت هایی که توی خیابان دست به یقه می
شوند وقت هایی که چکشان پاس نمیشود وقت هایی که جواب اس ام اس شب به خیر را
نمیدهند وقت هایی که عرق کرده اند وقت هایی که کفششان کثیف است تمام این
وقت ها خسته اند و کمی غمگین. و ما موجودات کوچک شگفت انگیز غرغروی بی طاقت
را دوست دارند. دوستمان دارند و ما همیشه فکر میکنیم که نکند من را برای
خودم نمیخواهد برای زیبایی ام میخواهد، نکند من را برای شب هایش میخواهد؟
نکند من را برای چال روی لپم میخواهد؟ در حالی که دوستمان دارند؛ ساده و
منطقی... مرد ها همه دنیایشان همین طوری است. ساده و منطقی... درست بر عکس
دنیای ما.
بیایید
بس کنیم. بیایید میکرفون ها و تابلو های اعتراضیمان را کنار بگذاریم. من
فکر میکنم مرد ها، واقعا "مرد ها"، انقدر ها که داریم نشان میدهیم بد نیستند.
مرد ها احتمالا دلشان زنی میخواهد که کنارش آرامش داشته باشند. فقط همین.
کمی آرامش در ازای همه فشار ها و استرس هایی که برای خوشبخت کردن ما تحمل
میکنند. کمی آرامش در ازای قصر رویایی که ما طلب میکنیم... بر خلاف زندگی
پر دغدغه ای که دارند، تعریف مرد ها از خوشبختی خیلی ساده است.
پی نوشت:
این ها دیدگاه من به عنوان یک دختر مجرد به دنیای مرد ها است.
به قلم: الهام کاظمی
به قلم: الهام کاظمی
همیشه مادر رو به مداد تشبیه میکردم
که با هر بار تراشیده شدن ،کوچک و کوچکتر میشه...
اما پدر...
یه خودکار شکیل و زیباست که در ظاهر ابهتش رو همیشه حفظ میکنه...
خم به ابرو نمیاره و خیلی سخت تر از این حرفاست...
فقط هیچکس نمیبینه و نمیدونه که چقدر دیگه میتونه بنویسه...
بیایید قدردان باشیم
یه سلامتی پدر و مادرها
+ نوشته شده در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1392 ساعت 9:59 توسط یاسمن ツ
|
